ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΒΑΛΕΝΤΊΝΗΣ ΛΟΥΡΜΠΑ


Η εσθήτα της αισθαντηκότητας

Από αμφιταλαντευόμενη διάθεση
Εμφύσησα στο κόσμο μου μεγαλωμένες ιδέες ,
ωχρά αποθέματα , ξεθωριασμένες λαμπρότητες.
Αμφιβάλω για ο,τι υπάρχει εντός μου.
Για τ’ απαράβατα πρόσωπα , τη λεπτέσθητη ελπίδα
Για το θαύμα πού θα με προστατέψει..
Φοράω πάντα την εσθήτα της αισθαντικότητας
που με διασώζει από τα μαστίγια του χρόνου.
Ψάχνω να ονοματίσω τις ψευδαισθήσεις μου,
Ιχνηλατώ τις αμαρτίες μου.
Τα οράματα αναδεύουν υφασμένα
με μιαν άνοιξη που απειλεί


Είμαι η στιγμή του ονείρου.
Κείτομαι ανάμεσα στα κύματα και το χρόνο.
Στρόβιλοι έρωτα εισδύουν μέσα μου.
Είμαι μια χαρακιά στην άμμο.
Είσαι τα νιάτα του χρόνου
και ο ανυπόμονος ουρανός΄
Είσαι η μοίρα που παφλάζει.
Η παρακμή διαφαίνεται αιχμηρή.
Η μονιμότητα θρυμματισμένη.


Σ’ενοιωθα σαν αδιακρισία στο κορμί μου.
Επαίσχυντη πράξη γινόσουν,
πλανόδια σελήνη.
Κίονες τα χέρια σου στα αετώματα του νού μου.
Κάτοικε του κορμιού μου
Ξετυλίγεσαι από την αιωνιότητα,
Σε ηδυπαθή δευτερόλεπτα΄
Χρώματα του κορμιού σου με κερνάς
Και γίνεσαι παλίμψηστο.


Η παρουσία σου με μεγαλοσύνη
Μεταστοιχειώνεται σε απουσία.
Τη νύχτα ανάβω ένα φώς για σένα
και τα μάτια μου σβήνουν
Προκύπτεις μέσα σε αρώματα πνοής.
Σκορπίζεσαι ,συγχρόνως
Συνενώνεσαι και χάνεσαι.
Αυτά που μου έδωσες και άγγιξα,
τα άφησα πίσω.
Αυτά που δεν μου έδωσες τα κράτησα μέσα μου.




Συνταιριάζονται σε σένα και από σένα προέρχονται όλα.
Κατοίκησες μέσα μου.
Κακία δεν κρατά στα σπλάχνα του ο ουρανός.
Άστρα τίκτουν οι ωδίνες.
Κάθε φορά σε φωτίζω με αλλιώτικο φώς.
Σε περίμενα στις πύλες της μοίρας.




Ερευνούσα μέσα στις λέξεις.
Ανίσχυρη βυθιζόμουν σ’αυτές.
Αβέβαιες ειδήσεις στον πιο βέβαιο πόνο.
Το πάθος ακούγεται σε ήχους.
Κλίμακες νότες μέσα μου αλλάζεις.
Έθυσα την καρδιά μου στην πανσέληνο,
Την έκτισα στη νύχτα.
Ορίζεις τις ώρες που τήκομαι.
Νέα μέρα
Νέος πόνος.




Χάνεσαι σε χάλκινους βραδυνούς ήχους.
Γίνεσαι είδωλο φέγγους.
Αμαρτία είσαι που με κυριεύει.
Τα δάκτυλά σου με ερευνούν και σκάβουν μέσα μου τη θλίψη.
Κτίζουν αετώματα σε ένα παράδεισο από κόλαση και ανατινάζουν θόλους μιάς κόλασης από παράδεισο.




Μοιράζω αστέρια .
Χαρτοπαίζω με όνειρα.
Η αιωνιότητα δεν αποκαλύφθηκε.
Σε νύχτες μακροσκελείς στεφανωθήκαμε.
Μπερδευτήκαμε στην ουράνια πτώση.
Είναι η κόλαση συστατικό του έρωτα;
Νύχια οι απελπισίες που θα με σκεπάσουν.
Ενδότερα είμαστε μαζί.


Έκρουες σιωπή.
Αγωνία κρυστάλωνε επάνω μου.
Εκκωφαντικά βουλιάζουν όλα
Κάθε στιγμή κερδίζω αρώματα ψυχής,
Οσφραίνοντάς τα, κάθε στιγμή τα χάνω.
Η καρδιά μου ηχούσε μοναχή .
Η αύρα, μεσίστια κυμάτιζε στα μάτια μου.
Μεσίστιος έρωτας και ο κυματισμός.




Με ένα μαχαίρι δάκρυα
Στα μάτια μου θα βυθιστείς.
Καινούργια παρτίδα παίζω με τη μοίρα.
Πέφτουν τα όνειρα κομμένα από παντού
Κωμάζω μές στην νύχτα, που έρχεσαι
Σαν άγγελος με ενδύματα σιωπής.



Αισθανόμουνα εκείνη τη χαρμόσυνη
δυστυχία του έρωτα.
Διαβάζαμε τα ποιήματα του Φρανσουά Βιγιόν
και ακούγαμε την Τρίτη του Μάλερ.
Τι ωραία που ήταν η φωνή σου
Πάνω στο σώμα μου,
Καμωμένη από τη μουσική των δισταγμών.
Άσωτα δάκτυλα οι ωροδείκτες .
Βλοσυρά δεν αλλάζει το χάραμα;




Κορώνα γράμματα παίζω τη χαρά .
Η λύπη ηττημένη.
Ροή της μοίρας , ο πανικός
Που παρασύρει ό,τι φθαρτό αγγίζω.
Το λεπτό άπειρο που αγγίξαμε μαζί
εχαράχθηκε για πάντα.
Σκιρτήματα συνωστίζονται τυρανικά εντός μου.
Σε παραδίδω σε ουράνια δάκρυα.



Στο εικονοστάσι των αναμνήσεων
σε φιλώ .
Από τη σταύρωση αραιά πέφτουν
επάνω μου τα δάκρυα .
Τα διαβούλια της λύτρωσης ακούγονται από ψηλά,
τα χαράματα στο .χρωματιστό βασίλειο του πόνου ενδημώ.
Σε θροίσματα λουλουδιών μπαίνει Θεός και θάνατος





Θα σου πώ το λόγο
Που την πίστη μου μάτωσα.
Τα μάτια μου σπιθίζουν πόνο στο βραχώδες βράδυ.
Δέσμη ανέμου να σκορπίσει είσαι.
Από μυριάδες ερέβη είσαι καμωμένος.
Από συντελεσμένες αιωνιότητες είσαι πλασμένος.
Ωστόσο ,δεν έχεις μέσα μου κατασταφεί.





Συνέχεια του πόνου τα μαλλιά σου,
Όταν σου μιλώ στον καθρέπτη.
Όχημα τα μάτια σου,
διασχίζουν το άγνωστο μέσα μου .
Αφαιρείς της ψυχής μου το σμάλτο.
Καταστρέφεις προοπτικές.
Στυφά κάνεις τα όνειρα.
Τόλμες τρυπάω μέσα μου.
Χαρτοπαίζουν με ψέμματα οι ανταύγειες σου.
Ο παράδεισος σου από ψηλά
τη νύχτα μοιάζει κόλαση.




Στο βάθος της μοίρας συνταξιδεύουμε.
Είσαι ένα κύμα που σέρνει ελπίδες υγρές ,
και αναδιπλώνει παφλασμούς ερωτικούς.
Πλέοντας πλησιάζω το αινιγμά σου .
Σε ευρύχωρες λύπες βυθίζομαι.



Οι χρησμοί σου τις γραμμές
της δεξιάς παλάμης μου χαράζουν.
Μεταλλάσσεσαι σε μουσική και γίνεσαι μοίρα.
Σε νυχτερινούς τοκετούς οσφραίνομαι το ρίγος σου.
Οι πνοές σου ως τις παλάμες σου χαράχθηκαν,
και κάθε μέρα νεότερος θα είσαι.
Αθωώνεσαι μέσα από το όνειρο.
Έτσι ,πού οι ερινύες ποτέ δεν θα με βρίσκουν.
Νύχτες ανελέητα ο θάνατος
με πολιορκεί.
Ταριχεύω αστέρια.
Η μνήμη κάνει την εξαθλίωση στιλπνή.
Στίλβει το κάλπικο όνειρο.
Βέβηλοι πόλεμοι αιχμαλωτίζουν τη ζωή μου.
Λανθασμένες πιθανότητες στο νού μου στήνω.
Στο μηδέν κατατείνω.
Μουσική προκύπτει από πόθους συνωμότες.





Η ανάσα σου μαχαιρώνει το σκοτάδι.
Κινούμαι ανάμεσα σε προσευχές και θόλους.
Αντίκρυ μου εσύ.
Επιτάφιοι θρήνοι τα δάκρυα στα σεντόνια .
Διαθλάσαι.
Εγώ σε απορροφώ.
Με λέξεις με αγγίζεις.
Συμπαραστάτρια μόνο η οδύνη χωρίς εξήγηση καμμιά.
Σε ένα διάλειμμα βρεθήκαμε μουσικό της μοίρας,
Όπου εκλέπτυνε ο θάνατος το φόβο του θανάτου.




Με απειλεί το φεγγάρι
όταν υψώνεται στον ουρανό.
Μοιράζουν τρόμο τα σύννεφα.
Στα νέφη κρέμονται εκδοχές.
Μπηγμένος μέσα μου συνένοχος στο πεπρωμένο γίνεσαι
Αναμέλπουν τη μαγεία του κόσμου τα μάτια σου.
Ο διάλογος που αρχίσαμε μαζί παίζει ρόλο μοίρας.
Θάνατος είσαι .
Κοστίζει ο έρωτας.



Αναίμακτη αλήθεια και δάκρυα είσαι.
Ο πόνος ,σκελετός δίχως οστά,
σκαλωμένος στην πολύχρωμη καμπύλη
του ονείρου την κυρτώνει΄όμως
την γηραιά ενοχή δεν ερημώνει.
Σαλπίζω προς τους απτόητους ανέμους
τη μοναξιά του δέους
Οι ανεμοδείχτες σε δείχνουν στην αρχή.
Οι ανεμοδείκτες στο τέλος σε δείχνουν.

Δεν μπορούσα να το αποτρέψω.
Οι αναμνήσεις έπεφταν αργά
Στα δάκτυλα της μνήμης .
Μυστική αναμονή για επιθυμίες και όνειρα.
Ακολουθώ το εμβατήριο του πάθους μου.
Ντυμένη στη μουσική των ενοχών
Πόνεσα στη λόγχη της νύχτας.
Το χάραγμα θριαμβευτικά
Μου έδειχνε τις πληγές μου.





Σε αναμιγνύω με ήχους μακρούς και βραχείς.
Σε συναρμολογώ στα κύματα του ονείρου.
Σε άυλο περίβλημα μετασχηματίζεσαι
Και το θάνατο αχρηστεύεις.
¨Ένα μπουκέτο ήλιου ύστερα από τόση ερημιά.
Να αφεθώ φοβάμαι σε κάτι που ποτέ δεν δύει.



Αιχμαλωτίζαμε τη νύχτα,
Με τις ταλαντεύσεις των ματιών.
Τα συνένοχα κορμιά μας
Υποτάχθηκαν στους νόμους της.
Χανόμαστε ο ένας μέσα στον άλλο
Όπως χάνεται ένα παιδί στον κόσμο.
Άσμα η νύχτα , κλίμακα αισθημάτων άλλαζε.
Ομοούσια του θανάτου η εξανάστασή μας.
Παρά τη μαύρη εντολή οι νύχτες δεν λεκιάζουν.




Αληθεύεσαι σε όλα μου τα μέλη.
Με χιλιάδες παγίδες
τρύπωσες στα βάθη μου.
Δε σε εξουσιάζω δαίμονα
Που με αναρίθμητες μονομαχίες
Άρπαξες την ψυχή μου.
Θέλω να κρατήσω σαν βίβλο
την αθωότητα στα χέρια μου.
Μέσα από τα ξεφτίσματα της νίκης σου
Θα ξανάβρω το σκήπτρο άδες παγίδες
τρύπωσες ώς τα βάθη μου.
Δε σε εξουσιάζω δαίμονα
Που με αναρίθμητες μονομαχίες
Άρπαξες την ψυχή μου ,
Θέλω να κρατήσω σαν βίβλο
Την αθωότητα στα χέρια μου .
Μέσα από τα ξεφτίσματα της νίκης σου
Θα ξανάβρω το σκήπτρο μου




Απαγόρευσα κάθε προοπτική.
Αιωρούμαι μονάχη στο μέλλον.
Αναδίδεις αναπνοές σε στιγμές μυρωμένες.
Σε βυθίζω εντός μου.
Μικρό μυθιστόρημα ,
Αιωνιότητες θροίζεις τη μοναξιά διαιρείς.
Όταν εξέχεις μέσα μου ,
Τα δάκρυα από το μέλλον πέφτουν.
Ιδρύω την εικόνα σου
Λαμπρό ψέμμα.





Έχοντας κατοικήσει αιώνες μέσα στα μάτια σου
Έβαλα τη νοσταλγία μου στα δάκτυλά μου
Και στην άκρη σιωπή .
Σπατάλησα την ηδονή που μου αναλογούσε.
¨Αν πόνεσα στη ζωή μου
είναι γιατί πάντα είχα μεγάλους έρωτες
και τώρα πιά τα έχω μπερδέψει .
Δεν ξέρω αν ο πόνος
Έχει το χρώμα της αρχής ή του τέλους.




Σημάδεψα τις αφηγήσεις σου
πάνω στη σάρκα μου.
Στο πολύχρωμο χάος περιφρονώ
Και σκοτώνω όλα αυτά που είσαι.
Χλευάζει η νύχτα ,όταν ξάγρυπνη
Ψάχνω με τα χέρια μου που έχουν ματώσει.
Τα πετώ όλα. Τα Παραμερίζω.
Εσύ περισσεύεις.
Το χάραμα αντιλαλεί κενό.





Η συνάθροιση φύλλων του έρωτα



Είμαι σύνοψη από λεπτομέρειες.
Είμαι σύμπραξη φύλλων του έρωτα.
Ιαχές μύθων εισέρχονται στις φλέβες σου.
Ο χρόνος μέσα μου παγώνει αργά,
μεγαλώνει δίχως ήχο.
Δισταγμοί αιωρούνται στ’ άπειρο.
Αναμονή ανάμεσα σε σένα και το χρόνο.
Αγωνιώ στους οδυνηρούς δρόμους.
Την άτροπο φοβάμαι.




Ο καθρέπτης των χρησμών



Όταν ο ήλιος γίνεται ένα με το ειδωλό του
και οι ώρες αρμονικά αναπαράγονται από τη μέρα,
στους καθρέπτες των χρησμών διεισδύω.
Την καταστροφή σε μια λυπημένη οπτασία ανακαλύπτω
Τα δάκρυα σ’ ένα σβησμένο πρόσωπο.
Τον έρωτα ολόγυμνο σε ένα αγκάθι.
Το χρόνο σε ένα σύννεφο.
Θανάτους σε καράβια.
Κινούμαι στην τρεμουλιαστή γραμμή του πεπρωμένου.




Τα ΄πένθη της νύχτας



Ταλαντεύομαι στα πενθήματά μου
Σαν αποσιωπημένο όνειρο.
Η νύχτα θηλάζει δάκρυα,
Τα πένθη στη θηλή της επιζούν . Στα
Χέρια μου κρατάω λασπωμένα άστρα.
Νεφέλες λύπης φεύγουν και επιστέφουν
το ρολόι δείχνει μόνο τις ομίχλες του κόσμου.





Η αυθάδεια του χρόνου




Μέσα μου επιμηκύνεται ο έρωτας,
Ο χρόνος , ο θάνατος.
Ο έρωτας ανασαίνει στο πρόσωπό μου,
Και οι αυταπάτες μου ακούν το σφυγμό του θανάτου.
Ο χρόνος πάνω στο άρμα του
Με τις αισθήσεις μου ζούν μεγάλες περιπέτειες.
Σκύβει ο χρόνος και το αίμα του στις φλέβες μου.
Μέσα από τις σφήνες του χάους
Ξετυλίγεται ,η προτελευταία μου αθωότητα.





Εξιστορούν οι άνεμοι



Άνοιξαν στήμονες αυταπάτης.
Αντικρύζω το μπόλιασμα μιας ανθοφορίας πικρής.
Διαγιγνώσκω την ψευδαίσθηση.
Χρυσίζει, ζητά άλλη μια ευκαιρία ονείρου,
Πρίν διπλωθεί και σβήσει.
Αγγίζω ανίσχυρες προσδοκίες.
Εξευμενίζω τους ανέμους που εξιστορούν τα τραύματα.
Ψηλαφώ κοιτάσματα προσμονής.
Διάτρητη είμαι




Φοβάμαι για τα χείριστα


¨Ελαβα μηνύματα δυσανάγνωστα
φοβάμαι για τα χείριστα.
Το όνειρο χάνεται, το καλύπτουν οι αλήθειες.
Είναι κάτι μεγάλες θλίψεις,
Πού μου τις ξεθωριάζει η ψυχή
Και ο νους με οίηση μου τις τονίζει.
Κάτι απέραντο μέσα μου λαβώνεται στη μέρα.
Και νύχτες να διαφιλονικούν με το χρόνο.




Το γέλιο του χρόνου


Ήλιε μου περπατάω
κι ο θρίαμβος από το γέλιο ακούγεται του χρόνου.
Επάνω μου ρέει το αίμα
που τρέχει από τη χίμαιρα.
Υφάδια από την Κλωθώ με περικλείουν.
Περπατάω οι σημαίες του χρόνου κυματίζουν
Ο θάνατος μέσα μου τις υποστέλλει.
Στροβιλίζονται οι προσευχές
Προς δόξα του ονείρου.
Πότε τα όνειρα με πετούν στην πραγματικότητα,
και πότε η πραγματικότητα στα όνειρα.
Δεν με υπερασπίσθηκες ήλιε μου.





Η ασέλγεια του θανάτου



Ο θάνατος ο καταλύτης μου.
Η νεότητα μου δεν έχει εξουσία.
Παγιδεύεται σε χρώματα.
Δυνάστης γίνεται ο έρωτας.
Πυροβολώ τους φόβους που εγκαλούν το πεπρωμένο.
Ορώ στον ουρανό της αθωότητας
Το φως το τραγικό του ήλιου.




Κι εγώ συνεχίζω



Οι αυταπάτες μου παίζουν
Πρόσχημα ζωής.
Γνέθουν ανταύγειες τριγύρω από τη σιωπή μου,
Ρυτιδώνουν όνειρα.
Κρύβουν σε παραπέτασμα το θάνατο.
Ξέρεις τι θα πεί νεκρή ήχω;
Ξανακούγεται μέσα μου για να σβήσει πάλι.
Ξέρεις τι θα πει σιωπή;
Ξαναγεννιέται μέσα μου το όνειρο για να πεθάνει.
Κι εγώ συνεχίζω…..




Αρίφνητα δευτερόλεπτα



Σε αρίφνητα δευτερόλεπτα ξοδεύονται
Οι μυστικοί παλμοί της μοίρας μου.
Καμιά έκπληξη.
Η μέρα φεύγει και αφήνει ένα θυμίαμα από δάκρυα.
Έχεις ποτέ σκεφθεί νύχτα το θάνατο;
Από το πέλμα της νύχτας
Ένας κατακλυσμός θανάτου υδροροεί,
που τον στεγνώνει ο ήλιος με τα χνώτα του.





Παρακολουθώ τη μοίρα




Παρατηρώ μορφές μέσα στον καθρέπτη.
Οι ρωγμές του συγκρατούν την παρακμή.
Παρακολουθώ την μοίρα να στεφανώνεται την απειλή.
Πρόσωπα την ιχνηλατούν μα δεν την καθορίζουν.
Η μοίρα μου είναι Ιανός με δύο όψεις .
Ποιό από τα δύο είμαι;




Η σφραγίδα των καιρών



Η μοίρα μου καλπάζει με αντιχήσεις.
Στο πρόσωπό της οι μυστικοί νόμοι ζούν με
Αλχημεία την απόφασή της. Η σφραγίδα
Των καιρών σε ένα στρόβιλο ειδώλων πλανιέται
Αιμορραγεί σε λαβύρινθο πραγμάτων .
Υποταγμένων στη φθορά του ονείρου.
Η μοίρα μου είναι διπρόσωπη.
Χειρονομεί τραγικά προς τη ζωή ,
Καθώς κοιτάζει το θάνατο